Dag 1, 2 & 3

Zdravo lieve ouders, vrienden en geïnteresseerden,

Allereerst onze excuses dat we jullie een paar dagen hebben laten wachten, maar hier is dan het eerste bericht.

Dag 1, de busreis

Om te beginnen zijn we allemaal veilig en heel aangekomen in Tuzla. De reis was lang (26 uur) maar wel erg gezellig; bingo, muziek, een quiz over Bosnië, etc. Rond half 2 passeerden we de Bosnische grens, anders dan vorige jaren mochten we vrij snel doorrijden. Zelfs de ‘ verdachte’ schoenendozen met spullen voor de weeskinderen werden na een korte blik goed gekeurd. In de pauzes was er tijd voor een drankje, hapje, sigaretje en uiteraard de speeltuin, waar heftig gebruik van werd gemaakt. Toen het donker werd en iedereen een plekje had gevonden werd het lekker rustig in de bus. Omdat de bus niet erg ruim is waren er veel creatieve oplossingen om een fijne slaaphouding te vinden, bijvoorbeeld door gewoon op het gangpad te gaan liggen.

Dag 2, aankomst

Na de reis die door Duitsland, Oostenrijk, Slovenië en Kroatië ging kwamen we rond half 4 aan in Tuzla! De lange reis was in een klap vergeten door het super welkomstcomité, bijna alle vrijwilligers waren er. We konden lekker opfrissen en koffers uitpakken en daarna begonnen we met de introductie. We kregen een programmaboekje met informatie over Bosnie-Herzegovina, het programma en belangrijke nummers. Het programma werd doorgenomen en er werd ons gevraagd een formulier in te vullen. Wat weten we al over Bosnie-Herzegovina, wat zou je willen weten en aan het van de reis moeten we beschrijven wat we hebben geleerd. Hierna was het tijd voor de black&white party, vrijwel iedereen had zich aan de dresscode gehouden en na een tijdje werd er volop gedanst. Na een afterparty op de kamers sloop iedereen naar z’n bedje om verdient de nacht door de brengen in een lekker bed. (de bedden zijn alleen niet erg stevig, er zijn al een aantal mensen door hun bed gezakt.)

Dag 3, citytour, kamp Duje

Vandaag werden we om 8 uur aan het ontbijt verwacht, het weer was al heerlijk dus buiten zitten was geen straf. Na het ontbijt kregen we een citytour door vrijwilligers van TuzlaWave. We liepen richting het stadscentrum om vervolgens een berg aan de rand van de stad te beklimmen vanwaar je een prachtig uitzicht had op “ Panonika”, een prachtig zoutwater zwembad. Tijdens de wandeling kwamen we langs een aantal bijzondere plekken in de stad. Een monument voor de zoutmijnen die de stad Tuzla groot hebben gemaakt (Tuzla betekend zout in het Bosnisch). De mijnen zijn nu volgelopen met water waardoor de grond constant in beweging is. Om deze reden zijn de straten boven deze mijnen betegeld met kleine steentjes (een beetje zoals onze kinderkopjes). In het midden van het centrum staat een monument met 75 namen. Op 25 mei vieren Bosnische jongeren ‘ de jeugd’, maar in 1995, vlak voor het einde van de oorlog was er midden in het centrum een bominslag waarbij 75 jonge mensen omkwamen. Aan de manier waarop de Bosnische jongeren hierover vertelden merk je dat deze gebeurtenis nog steeds leeft, zeker omdat de daders nooit gestraft zijn.

Na de citytour vertrokken we met de bus naar kamp Duje, een opvangcentrum boven op een berg een uur rijden van Tuzla. Hier wonen voornamelijk slachtoffers uit de oorlog die zo getraumatiseerd zijn dat ze niet meer voor zichzelf kunnen zorgen, maar ook worden er hier een aantal moeilijk opvoedbare kinderen en verkeersslachtoffers opgevangen. De rondleiding door het centrum was indrukwekkend, met name de afdeling waar mensen lagen die er het zwaarste aan toe zijn. Het voelde een beetje als aapjes kijken, maar dan werd je er niet vrolijk van. Gelukkig waren er ook mooie dingen te zien, zoals prachtige tekeningen, sieraden en souvenirs die door de bewoners zijn gemaakt. Deze spullen worden gemaakt tijdens groepsactiviteiten. Er wordt gekeken naar de mogelijkheden van de bewoner, de een maakt bijvoorbeeld een kettinkje en de ander een souvenir van zeeschelpen.

Na een warme lunch was het tijd om een beetje leven in de brouwerij te brengen. Op het voetbalveld werd er gespeeld met de bewoners. Echte acts waren niet nodig omdat de mensen blij werden van de kleinste dingen; bellenblaas, een touwtje, een ballon etc. Na een stevig potje voetbal en een watergevecht begon het te regenen. Dit was voor ons het teken om weer naar Tuzla te gaan. Bij afscheid kregen we groenten mee die verbouwd worden op het land van het centrum.

We hebben gegeten in het restaurant van Elmir, die tevens een van de initiatiefnemers is van het TuzlaWave festival. Na het eten vertrokken we weer naar het hotel om op het terras nog wat te drinken, te praten, te lachen etc.